Powered by Joomlamaster.org.uatogether with Joomstudio.com.ua

 

                                                                                                                                                                                          Az (1) Ru (1) En (1)

Gulnara

Gulnara

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Mauris hendrerit justo a massa dapibus a vehicula tellus suscipit. Maecenas non elementum diam.
Website URL: http://smartaddons.com
Friday, 22 February 2019 00:00

Ahmet Yesevi Üniversitesi Mütevelli Heyet Başkanı Prof. Dr. Musa Yıldız, Azerbaycan’ın başkenti Bakü’de, Bakü Yunus Emre Enstitüsünün düzenlediği “Türk dünyası ve Hoca Ahmet Yesevi” konulu konferansta yaptığı konuşmada, Ahmet Yesevi’nin hayatını, Türk tasavvuf ve düşünce dünyasına katkılarını anlattı.

Yesevi Türkçeyi Müslümanlaştırdı, İslamın tebliğ dili yaptı ve başardı. Bugün Türkçe varsa bu Ahmet Yesevi sayesindedir.” dedi. Yıldız, Azerbaycan’ın başkenti Bakü’de, Bakü Yunus Emre Enstitüsünün düzenlediği “Türk dünyası ve Hoca Ahmet Yesevi” konulu konferansta yaptığı konuşmada, Ahmet Yesevi’nin hayatını, Türk tasavvuf ve düşünce dünyasına katkılarını anlattı.

Yıldız, Ahmet Yesevi’nin Yesi’de kurduğu mektebinde İslam’ın yüce değerlerini Türkçe anlatmaya başladığını ve İslamiyetin Türkistan’da dalga dalga yayıldığını söyledi.

Yesevi’nin dini, Peygamberin metoduyla hikmetle güzel öğütle anlattığını belirten Yıldız, “Ahmet Yesevi, Türk tarihinde İslamın esaslarını kendi dilimizle ilk anlatan kişidir. Yesevi Türkçeyi Müslümanlaştırdı, İslamın tebliğ dili yaptı ve başardı. Bugün Türkçe varsa bu Ahmet Yesevi sayesindedir.” dedi.

Prof. Dr. Yıldız, konferans sonrasında basın mensuplarına yaptığı açıklamada, AYÜ olarak Ahmet Yesevi’yi bütün Türk dünyasında tanıtmaya devam ettiklerini vurguladı. Yıldız, “Hoca Ahmet Yesevi, Türk dünyasının birlik ve beraberlik sembolüdür. Biz, Türklere Türklüğü ve Müslümanlığı Türk’ün ana dili Türkçe ile öğreten büyüğümüz Ahmet Yesevi’yi anmaya ve anlatmaya devam edeceğiz.” şeklinde konuştu.

Bakü Yunus Emre Enstitüsü Müdürü Doç. Dr. Cihan Özdemir de Ahmet Yesevi’nin “gönül dünyasını imal eden” büyük şahsiyetlerin en başında gelen, zirvede duran bir isim olduğunu vurguladı.

Türk dünyasında bugün mevcut ya da olmayan bütün tasavvuf hareketlerinin beslendiği kaynağın Ahmet Yesevi olduğunu ifade eden Özdemir, “11. ve 12. yüzyılda Türk dünyasının çeşitli bölgelerine göndermiş olduğu talebeleriyle İslamın aydınlığını, İslamın o gönülleri fetheden tarafını toplumlara anlatmış, alperenler vasıtasıyla gönülleri fethetmiş ve neticede arkasından siyasi ve askeri zafer olarak adlandırdığımız taçlanmalar meydana gelmiştir.” ifadesini kullandı.

AYÜ tarafından Azerbaycan Türkçesi ile basılan “Hoca Ahmet Yesevi” kitabının tanıtımının da yapıldığı etkinlikte, çeşitli hat, minyatür ve kaliqrafi örnekleri de sergilendi.

TRT Avaz

http://www.rusen.org/azerbaycanin-baskenti-bakude-turk-dunyasi-hoca-ahmet-yesevi-konferansi-duzenlendi/?fbclid=IwAR3LwRvld8I5_XRA1jbY3H22We2G2kHOqLETbyRp4aD8EQBjhDstRSiBWHo

Friday, 22 February 2019 14:14
 

بیانیه کمیسیون حقوق بشر و حقوق شهروندی کانون وکلای دادگستری آذربایجان شرقی؛
لزوم تدریس زبان مادری در مدارس
کمیسیون حقوق بشر و حقوق شهروندی کانون وکلای دادگستری آذربایجان شرقی به مناسبت روز جهانی زبان مادری با انتشار بیانیه‌ای به لزوم اجرای اصل 15 قانون اساسی و تدریس زبان مادری در مدارس تاکید کرد.

اسفند ۳, ۱۳۹۷ آخرین اخبار, پیشنهاد سردبیر, سیاست, ویژه درج دیدگاه

به گزارش یول‌پرس، متن این بیانیه به شرح زیر است:

بسمه تعالی

حق تحصیل زبان مادری یک حق اساسی بشریست که در میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی، کنوانسیون حقوق کودک، اعلامیه حقوق افراد متعلق به اقلیتهای قومی، ملی، مذهبی و زبانی، اعلامیه جهانی حقوق زبانی و منشور زبان مادری مورد شناسایی، تاکید و تایید جامعه بین‌المللی قرار گرفته و کشورها در قانون اساسی خویش نیز خود را ملزم به رعایت و احترام به این حق دانسته‌اند. در واقع، جامعه جهانی به این یقین و باور رسیده است که یکی از شاخصه‌های توسعه پایدار توجه به فرهنگ‌ها و زبان‌های مختلف و حفظ تنوع زبانی و تقویت چند زبانگی می‌باشد.

کمیسیون حقوق بشر و حقوق شهروندی کانون وکلای دادگستری آذربایجان‌شرقی با تاکید بر لزوم حفظ زبان‌های مادری در ایران و با مدنظر قرار دادن اصل متعالی پانزدهم قانون اساسی بر خود وظیفه می‌داند در راستای رعایت حقوق شهروندان این سرزمین، ضمن تبریک روز جهانی زبان مادری، بر رعایت این اصل و حق تحصیل و تدریس زبان مادری شهروندان در مدارس کشور تاکید ورزد.

این یک وظیفه و تعهد است که مسئولین اجرای قانون اساسی، علی الخصوص ریاست محترم جمهور به عنوان مجری قانون اساسی، لوازم و شرایط اجرای این اصل مغفول مانده را فراهم نموده و با رفع ممنوعیت تدریس زبان‌های مادری در مدارس، به تعهدات بین‌المللی و داخلی خویش عمل نموده و با احترام به این حق مسلم بشری در راستای توسعه متوازن و پایدار کشور قدم بردارد.

کمیسیون حقوق بشر و حقوق شهروندی کانون وکلای دادگستری آذربایجان‌شرقی

 

اشتراک گذاری

http://yolpress.ir/?p=82140

Friday, 22 February 2019 12:29

Šiandien ,Vilniuje, M.Romerio Universitete Azerbaidžano Respublikos ambasada surengė minėjimą skirtą Khodžaly tragedijai atminti. Jo ekselencija ambasadorius Tamerlanas Garajevas, papasakojo apie tai kas nutiko 1992 metų vasario 25-26 dienomis, kai per armėnų nacionalistų šturmą, kuriuos palaikė tuometinis SNG 366 pulkas, buvo nužudyta 613 taikių gyventojų, tarp jų 63 vaikai, 106 moterys, 25 vaikai prarado abu tėvus,130 vaikų prarado bent vieną iš tėvų, 1275 pateko į nelaisvę, 150 dingo be žinios, nužudyta 70 garbaus amžiaus žmonių. Šturmą pradėjo 11 valandą vakaro, kai po ilgos blokados miestas skendėjo tamsoje.

Puolė jį elitiniai armėnų būriai iš keturių pusių, juos aktyviai palaikė gerai ginkluotas rusų 366 pulkas. Žmonės aklinoje tamsoje bandė gelbėtis ir su mažais vaikais, šaltą naktį bandė nukakti iki saugaus azerbaidžaniečių Agdamo miesto...Juos skyrė tik 17 kilometrų...deja, Visas šis kelias buvo nuklotas žuvusiais. Netrukus atvykęs Rusijos žmogaus teisių komitetas nustatė, jog khodžaliečiai ne šiaip sau buvo nušauti, dalis jų buvo skalpuoti, be galvų, galūnių...Dar baisesnis likimas laukė tų kas pateko į armėnų nelaisvę...

Jungtinių Tautų Organizacija pasmerkė šias žudynes, deja nei vienas vykdytojas iki šiol nenubaustas. Tarp Khodžaly šturmo dalyvių buvo ir eks Armėnijos prezidentas Seržas Sargsianas, bei kiti aukšto rango pareigūnai...Tuo metu dirbau Agdame ir vien per 2 dienas į šį miestą buvo atgabenta 200 žuvusiųjų civilių. Sanitariniame traukinyje įrengtame tiesiog ant bėgių buvo atliktos 596 amputacijos galūnių dėl patirtų stiprių nušalimų...

Apie tai, renginyje Vilniuje ir pasakojo tarptautinio pripažinimo sulaukęs dok. filmas Begalinis koridorius. Ačiū tiems kas atėjo ir neliko abejingas . Ačiū renginio organizatoriams už kvietimą atvykti ir liudyti tiesą. Begalinis koridorius filmuotas ir Dzūkijoje.A.Broko režisuota juosta viena geriausių, nes joje pavyko pakalbinti ir pačius žudynių vykdytojus.

Filmas sukurtas remiantis mano dienoraščiais, bei kitų karo reporterių, karo belaisvių, žmonių patyrusių tos nakties siaubą pasakojimais...Ši juosta ivertinta prestižiniais prizais Tarptautiniuose kino festivaliuose...Ačiū Samirui Musajevui, ir aišku M.Romerio Universitetui už šiltą priėmimą!!!

 
Friday, 22 February 2019 08:47

The peace talks simulation is the culmination of an intensive course and workshop in peace mediation and conflict resolution that the students have taken over the past few months.

BY 
 
 
 

 
Ninety students from around the world take part in a "peace-process" simulation
 
 
 
A peace agreement between the Israelis and Palestinians was
signed Thursday – at least in a simulation.
 
Ninety Israeli, Palestinian and 11th grade Eastern Mediterranean International
Boarding School (EMIS) students from 21 countries – including Rwanda,
Indonesia, Poland, Guatemala, Brazil, China, Vietnam, Armenia, America, Italy,
Spain, Russia, Ukraine, Afghanistan and Hungary – participated on Wednesday
and Thursday in marathon “peace talks” at HaKfar HaYarok, a youth village
in located in southern Ramat HaSharon region.

“It was exhausting,” said Israeli Itai Kali Levy, age 16.
 
He described hours of back and forth around the negotiating table.

“We revisited the same points over and over and sometimes there were unintentional
escalations, but we got through it,” he said. “It was a once-in-a-lifetime experience.”

The simulation was divided into two tracks. The first track was meant to establish
negotiations to arrive at an agreement, while the second track helped the students
explore and develop new ideas and principles, be creative and think out-of-the-box.
Negotiations ran from 8:30 on Wednesday morning until 11 a.m. on Thursday, with small breaks.

The peace talks simulation is the culmination of an intensive course and workshop
in peace mediation and conflict resolution that the students have taken over the past few months.

There were three negotiating tables and three different agreements.

This is the third year of what has become an annual program run by the Leon Charney Resolution Center,
named for the late Leon Charney, a prominent lawyer, author, broadcaster
and former adviser to, among others, President Jimmy Carter, Prime Minister
Yitzhak Rabin and President Ezer Weizman. Charney played an important role
in the Camp David Peace Accords, which led to the peace treaty between Israel and Egypt.
The student negotiations are modeled after Charney’s methods, according to
his wife Tzili Charney, who founded the center.

The Charney center runs simulations at regular intervals across the country,
but the negotiations with EMIS are unique because students come from all over
the world to live and study together. Dr. Sapir Handelman, who facilitated the simulation,
said having the international school students around the table brings more creative
ideas that the Israeli and Palestinians often cannot think of because they live the conflict every day.

The idea, he explained, is that “without people there is no peace; the leadership has problems.”

He said the students dealt with key issues, such as the status of Jerusalem, refugees and borders.

“The idea is not to demean each other and not to hash out historical debates,” Handelman explained.
“For example, the refugee problem has to be solved. But we don’t have to hash out whether
the Palestinians were deported or if they left. We cannot judge the truth.”

Ultimately, both the Israeli and Palestinian students begin to see the world more through
each other’s eyes, he added.

Next Monday, the Charney center will carry out the largest ever Israeli-Palestinian congress
of students to be held in the region. Some 100 Israeli and Palestinian university students
and 50 Israeli and Palestinian high school students will negotiate trust-building measures
at the Students House at University of Haifa. That simulation will be held in cooperation
with Minds of Peace. Students will either be enrolled at the university, at the Ort Binyamina
high school, or at one of several schools throughout the West Bank.

Handelman said that the EMIS and Haifa University simulations are important steps toward
what he hopes will be the establishment of an Israeli-Palestinian Public Negotiating Congress,
a peacemaking institution – one for adults and one for students – that will come together
a few times a year in dialogue, especially when there are escalations, to help reach solutions.
 
Charney said that she does not expect overnight results – “it is a process.” She hopes that
when the students grow up, they become responsible citizens, voters and ultimately game-changers.

“I don’t expect it to affect everything right away, it will take a generation if not more,” she said.
“But we don’t lose hope. There is always a thin line between reality and hope.”

“But It is important to keep the dialogue open and never fall asleep,” she continued.

Kristen Hanania, 17, from Ramallah, said she believes this work will make a difference.
She said she will bring what she learned back to her family and try to open their minds, too.

“In school in Palestine, they teach you the Palestinian perspective and we don’t get the Israeli perspective,”
Hanania said. “Now, I can go back and tell my parents and friends something new, something that
they need to know. It is pretty educational.”
 
 
 
Thursday, 21 February 2019 12:09
Board of Contributors
Contributor Perspectives offer insight, analysis and commentary from Stratfor’s Board of Contributors and guest contributors who are distinguished leaders in their fields of expertise.
 
 

As Turkey’s March 31 local elections draw closer, three key developments bear watching. All three are likely to significantly affect Turkey’s political and economic trajectory as well as its international standing.

Consumer Discontent

Local elections don’t usually attract the same level of domestic and international attention that Turkey’s elections have received this year. But the governing Justice and Development Party (AKP) has branded the March 31 vote as one that will determine Turkey’s fate and well-being. In addition, deteriorating economic conditions, including a depreciating currency and inflation, have heightened tensions in the country. Prices for some food items have increased by more than 300-400 percent, prompting President Recep Tayyip Erdogan’s government to mandate that state wholesalers in Ankara and Istanbul sell produce directly to consumers. Long lines of residents buying food at heavily discounted prices is reminiscent of the late 1970s, when Turks had to line up to buy staples such as butter, sugar and cooking oil. The government says the state will continue to sell produce wholesale until the local elections are held.

To further combat Turkey’s inflationary headwind, Erdogan has ordered state authorities to track prices and punish retailers who allegedly arbitrarily increase prices. To say that these issues have tarnished the reputation of the AKP and Erdogan would be an understatement. The AKP has consistently campaigned on the premise that it is the party of capable governance. The question remains as to whether food prices can be controlled, or even lowered, so that wider public discontent does not translate into votes for the opposition. The loss of large metropolitan municipalities such as Istanbul and Ankara would irreparably harm Erdogan’s image and weaken his power base.

Is a Bailout on the Horizon?

Turkey’s macroeconomic indicators are the second significant development to watch. The lira’s depreciation has placed an undue burden on the country’s private sector industries, many of which rely on imports to run their business. By July 2019, roughly $180 billion worth of foreign debt will come due, which equates to about one-quarter of Turkey’s entire economic output. Not only has this resulted in record numbers of Turkish companies filing for insolvency protection, it has required the government to take unprecedented measures to ensure liquidity and assure investors that Turkey can honor its debts. The prevailing economic opinion in Washington and European investment capitals is that these aims can no longer be met without direct international intervention.

 

If the IMF is asked to bail out Turkey, what government accountability, transparency, anti-corruption and belt-tightening measures will it demand in return?

Though Erdogan insists at public rallies that Turkey will never ask for another bailout from the International Monetary Fund (IMF), his tune is likely to change after the March elections, when Turkey may have to reach a standby agreement of about $150 billion just to keep the lights on. If this were to happen, the IMF would loan Turkey nearly double what it gave Argentina to shore up its economy. It is in the material interests of European banks and the United States to provide Turkey with the necessary funding to allay concerns of a recessionary contagion, as Turkey’s creditors have loaned generously and will have to satisfy their investor’s concerns that existing debts will be honored. There is also the question of conditionality. If the IMF is asked to bail out Turkey, what government accountability, transparency, anti-corruption and belt-tightening measures will it demand in return? It is hard to envision Erdogan satisfying some or any such conditions given the opaque, unaccountable and corruption-ridden government he perpetuates.

Relations With the U.S., Russia and Iran

Finally, Turkey’s interaction with the United States, Russia and Iran isn’t independent of its domestic economic concerns. Ever since the United States announced it would leave Syria, Erdogan has been keen to convince Russia and Iran of the need to establish a safe zone in Syria — one designed to undermine and prevent a Syrian-Kurdish entity that Turkey will have to reckon with. In Sochi, Russia, last week where he, Erdogan and Iranian President Hassan Rouhani met to talk about Syria, Russian President Vladimir Putin essentially put Turkey on notice that any Turkish demand for a safe zone in Syria would require the approval of the Syrian government. At this point, Russia and Iran are mainly concerned with eliminating challenges to the Syrian government’s ability to impose its sovereignty throughout the country. There is little reason to believe that Turkey will be granted any latitude to pursue Kurdish elements in Syria. If Erdogan is to participate in the reconstruction of Syria and be able to conduct border trade, he will soon have to resolve his differences with Syrian President Bashar al Assad.

Erdogan continues to tread on thin ice when it comes to the United States, and the Trump administration could impose significant measures that could compound Turkey’s economic degradation. Erdogan’s support of the ailing government of President Nicolas Maduro in Venezuela is demonstrated by the large volume of Venezuelan gold Turkey is purchasing. Turkey watchers are concerned that this gold could once again be used to buy Iranian oil and breach U.S. sanctions. Were this to occur, there is good reason to believe the United States could make life very difficult for Erdogan by withholding IMF funding or imposing crippling sanctions, among other possible measures. Turkey is fast running out of options as the March 31 elections approach, despite appearances otherwise in Erdogan’s public speeches. Even in a limited and transactional manner, it is incumbent upon the Erdogan government to collaborate with the United States on a number of issues: to renounce its S-400 missile defense deal with Russia; put a visible distance between itself and the Maduro government; and release Americans it currently detains. Each of these issues will have to be confronted eventually. It makes sense for Turkey to resolve them now before they are dangled in front of Erdogan as conditions that must be met before Turkey can secure an international bailout.

https://www.turkishnews.com/tr/content/

 

Wednesday, 20 February 2019 09:45
سرپرست پژوهشگاه در همایش تخصصی «زبان مادری » بیان کرد:

طرح ملی زبان‌های در خطر از سال آینده بطور جدی دنبال می‌شود

سرپرست پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری از جمله اولویت ها و ضرورت های حوزه گویش ها و زبان های محلی را پرداختن به زبان های در خطر دانست که بنابر ضرورت مقرر شده این طرح ملی که از سه سال پیش در گروه زبان و گویش رایج پژوهشکده زبان شناسی ، کتیبه ها و متون مطرح و مقدمات آن فراهم شده سال آینده به طور جدی کار خود را ادامه دهد.

 

به گزارش یول‌پرس به نقل از سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، بهروز عمرانی سرپرست پژوهشگاه این مطلب را در همایش تخصصی «زبان مادری » که توسط پژوهشکده زبان شناسی ، کتیبه ها و متون پژوهشگاه به منظور گرامیداشت روز جهانی زبان مادری برگزار شد مطرح کرد.

او گفت: «در واپسین سالهای قرن بیستم زبان شناسان به این توافق رسیدند که یونسکو می بایست برای بحران نابودی زبان ها چاره اندیشی کرده و از آنها با اقداماتی همچون حمایت مالی ثبت و ضبط و بررسی اسناد و مدارک پشتیبانی کند.»

عمرانی افزود: «یونسکو به منظور حمایت از تنوع زبانی ، چند زبانگی ، ترویج ، شناخت و نگهداشت حدود ۷ هزار زبان موجود در جهان و به ویژه زبان هایی که در معرض خطر هستند و پیشگیری از بحران نابودی زبان ها و معاقب آن ناپدید شدن فرهنگ ها ، روز ۲۱فوریه را روز جهانی زبان مادری نامگذاری کرد.»

او با بیان اینکه زبان مادری تنها زبان نیست بلکه مهمترین نمود یک فرهنگ بوده و پاسداشت آن به منزله ابقا و احیای هویت و فرهنگ جوامع است افزود: «یونسکو سال ۲۰۱۹را به نام «اهمیت زبان های بومی در ایجاد و گسترش صلح و آرامش »نامیده است.»

او در ادامه با اشاره به اینکه کشورها با اجرای مراسم گوناگون در قالب شعر ،سرود خوانی ، رقص های محلی ، نمایش های سنتی ، انتشار مجله و کتاب این روز را جشن می گیرند تصریح کرد: «در ایران نیز هر ساله این روز گرامی داشته می شود.»

عمرانی گفت: «پژوهشکده زبان شناسی ، کتیبه ها و متون به عنوان نماینده پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری ، بیش از یک دهه است که به مناسبت این روز مراسمی را در قالب رویداد فرهنگی برگزار و اولویت های طرح های پژوهشی اش را نیز به این مهم اختصاص داده و نتایج آنها را در قالب طرح های پژوهشی ، کتاب و مجموعه مقالات منتشر می کند.»

سرپرست پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری از جمله طرح های پژوهشی این پژوهشکده را علاوه بر پرداختن به واژه نامه های گویشی و مستند سازی گویشها ،موضوع طرح ملی اطلس زبانی ایران عنوان کرد.

او گفت: «طرح ملی اطلس زبانی ایران علاوه بر اینکه مجموعه ای از تمامی میراث زبانی کشور است، تمامی لهجه ها و گویش ها را در خود جای داده است.»

عمرانی با بیان اینکه این طرح با هدف عرضه تصویری از سیمای زبانی کشور در حال تدوین است تصریح کرد: «نمونه های گویشی دیجیتالی برای آوانویسی و تهیه اطلس آماده شده است.»

او با بیان این نکته که زبان مادری در شکل گیری هویت و شخصیت افراد موثر است و فراگیری زبان مادری بر تداوم پیوند فرد با گذشته و ریشه خود خواهد افزود اظهار کرد: «از سوی دیگر با نابودی یک زبان در اصل فرهنگ ارزشمند یک قوم همراه با پیشینه تاریخی ، اجتماعی و هنری آن از بین می رود.»

او خاطر نشان کرد: «از جمله اولویت ها و ضرورت های دیگر درباره گویشها و زبان های محلی ،پرداختن به موضوع زبان های در خطر است که از سال ۱۳۹۴در گروه زبان و گویش رایج پژوهشگده زبان شناسی ، کتیبه ها و متون مطرح شده و مقدمات آن نیز فراهم گشته است.»

سرپرست پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری تصریح کرد: «بنابر این ضرورت مقرر شده از سال آینده این طرح ملی به طور جدی کار خود را ادامه دهد.»

او در ادامه افزود: «گویش های ایرانی که بصورت اقلیت در کشور های همسایه (افغانستان ، ازبکستان و …) بکار می روند نماینده فرهنگ و تاریخ ایران زمین در آن کشورها هستند و تلاش برای حفظ گویش‌ها در حقیقت کوشش برای پاسداری از میراث فرهنگی کشورمان خواهد بود.»

عمرانی گفت: «با توجه به ضرورت اجرای طرح های نجات بخشی بر اساس برنامه ششم توسعه مبنی بر تهیه پیوست تخصصی میراث فرهنگی از یک سو و همچنین شناسایی و مستند سازی میراث فرهنگی ملموس و ناملموس در حوزه ایران فرهنگی ، پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری ، در حوزه پرداختن به زبان ها ، گویش ها و پاسداشت آنها از هیچ کوششی فرو گذار نخواهد کرد.»

http://yolpress.ir/?p=81884

Wednesday, 20 February 2019 08:55

میثم قهوچیان- روزنامه نگار

 

در لایه زیرین تدریس صرف زبان فارسی، میل به حذف دیگران از هویت ملی است، در این صورت مخالفان تدریس زبان‌های غیرفارسی به دنبال سهولت ارتباط همگانی نیستند، بلکه آنها «خود» را در مرکز هویت‌ ملی قرار می‌دهند. آنها هویت ملی را به «فارسی» کاهش می‌دهند و از این طریق در حوزه سیاسی بسیاری را به واسطه «لهجه»، «درست خوانی و درست نویسی» و... حذف می‌کنند.

 

یول‌پرس – میثم قهوه‌چیان: هویت ملی یکی از موضوعات جدید و مهم ایران پس از انقلاب مشروطه بوده است. تعریفی جدید از ملیت ایرانی به مثابه هویتی سیاسی با سلطنت پهلوی ارائه شد، زبان‌ و فرهنگ‌های غیرفارسی حذف شد و تنها یک هویت معیار ملیت قرار گرفت. در مقابل هویت ملی رسمی در ایران معاصر همواره گفتمان‌های رقیبی بوده‌اند. تامل در نسبت میان هویت ملی و زبان مادری می‌تواند در این زمینه راهگشا باشد، چه بخش گسترده‌ای از ایرانیان «فارسی» صحبت نمی‌کنند و تنها در سیستم اجباری آموزش و پرورش آن را می‌آموزند و آنگاه همان سیستم به آنها می‌گوید که تنها زبان فارسی عنصر اصلی ملیت ایرانی است. اگر ملت یک مفهوم حاصل قرارداد و قانون اساسی است، همه هویت‌ها باید خود را منعکس در هویت ملی ببینند.

http://yolpress.ir/wp-content/uploads/2015/11/index-150x150.jpg 150w, http://yolpress.ir/wp-content/uploads/2015/11/index-200x200.jpg 200w, http://yolpress.ir/wp-content/uploads/2015/11/index.jpg 960w" sizes="(max-width: 171px) 100vw, 171px" style="padding:0px;margin:0px;outline:none;list-style:none;border-style:none;box-sizing:border-box;max-width:100%;height:auto;vertical-align:middle;width:171px;opacity:1;transition:all 0.4s ease-in-out 0s">میثم قهوچیان- روزنامه نگار

در آغازبحث به عنوان سوال اصلی می‌توان پرسید نسبت «هویت ملی» و «زبان مادری» چیست؟ پس از آن چنین سوالاتی می‌تواند مطرح باشد، آیا همه هویت‌های ملی تک‌زبانه‌ هستند؟ آیا اگر هویت‌ملی در کشوری چند زبانه به صورت تک‌زبانه توسط دولت نهادینه شود، هویت ملی شکل گرفته است؟ نسبت سیاسی زبان مادری در هویت ملی چگونه است؟ در ایران امروز ناظر بر رابطه این دو، چه باید کرد؟

«هویت ملی»، «زبان مادری»

داشتن یک هویت ملی به چه معناست؟ در این جا داشتن به معنای احساس تعلق به یک هویت ملی است. هویت ملی مقوله‌ای عینی نیست به این معنا که شما وقتی یک سیب دارید چیزی عینی دارید، اما وقتی دین دارید، چیزی عینی ندارید، بلکه از مقوله‌ای انسانی بهره‌مند هستید. مختصات یک چیز عینی را به راحتی می‌توان بیان کرد، اما مختصات امری انسانی را نمی‌توان به راحتی سنجید. هویت ملی امری انسانی، تفسیر شدنی و مفهومی است.

هویت ملی ورای امری قانونی، امری وجودی نیز هست به این معنا که صرفا شناسنامه و یا کارت هویت فرد نیست که مشخص می‌کند او تبعه کدام کشور است و کدام کشور در هویت او متجلی است، بلکه نوعی تعلق به یک هویت، فرد را حائز هویت ملی می‌کند. هویت ملی استقراری فرا انسانی ندارد به این معنا که برای مثال فارغ از ایرانیان، هویتی ایرانی متصور باشد، از اینرو هویت ملی در نسبت با اتباع ملت معنا می‌یابد و بدون تعلق به آن وجود نخواهد داشت.

مراد از هویت ملی تعلقی در میان انسان‌ها به یک ملت است که در نوبه خود محصول قراردادهای تاریخی است. از این رو هویت ملی از طرفی مطلق و از طرفی نسبی است. مطلق است به این معنا که احساس است و در همه کسانی که آن را دارند مشترک اما نسبی است به این معنا تعابیری متفاوتی می‌تواند از ملت به نسبت افراد وجود داشته باشد.

زبان مادری تعریف به ظاهر بسیطی دارد، زبانی که مادر( و یا خانواده) با فرزند سخن می‌گوید و فرزند بدان زبان می‌گشاید. هرچند فرزند می‌تواند در معرض زبان‌های متفاوتی باشد، اما نقش پر رنگ و اصلی زبان مادری در فراگیری موثر است.

تعلق به زبان مادری تعلق به جهان مادری نیز هست. هر انسانی با جهانی از مفاهیم، امید‌ها، بیم‌ها، ارزش‌ها و … رشد می‌یابد و این گریزناپذیر است. فرد برای ارتباط با همزبانان خود مشکلی ندارد، اما برای ارتباط با کسانی که زبان مادری دیگری دارند از زبان‌های مشترک استفاده می‌کند. این زبان مشترک می‌تواند رسمی و یا غیررسمی باشد.

نسبت هویت ملی و زبان مادری

هویت ملی با زبان (یک یا چند زبان) ایجاد می‌شود. هویت ملی به مثابه امری انسانی، امری زبانی است. می‌توان آن را به زبان بیان کرد، در ادبیات نشان‌ داد، به مثابه قرارداد ثبت کرد، با سرود‌ها و شعرها گرامیش‌ داشت، از آن پرسید و آن را تشریح و تفسیر کرد. به بیان دیگر هویت ملی شی نیست و وجودی انسانی دارد، وجودی که نه تنها به واسطه انسان‌ها بیان می‌شود، به واسطه‌ انسان‌ها وجود دارد.

از آنجا که هویت ملی زبانی است، فرزندان از خلال زبان مادری، آن را صاحب می‌شوند. مادر و خانواده‌ای که نسبتی با ملتی ندارند، احساس تعلق به آن ملت را در فرزند ایجاد نمی‌کنند مگر اینکه در مواردی فرد خود چنین نسبتی برقرار کند. برای مثال کودکان ژاپنی خود را ژاپنی می‌دانند. این را در هویات دیگر نیز می‌توان دید. به بیان دیگر زبان مادری پل ارتباط فرد با یک جهان فرهنگی خاص است. تعبیر مسلمان‌زاده این را نشان می‌دهد، فرض آن است که مسلمان‌زاده مسلمان است.

از این رو هویت ملی بدون تعلق به جهان یک مادر، از هیچ طریق دیگری به درستی منتقل نخواهد شد و در واقع چیزی منضم به فرد خواهد بود، آنچه در جهان اصلی یا مادریش وجود ندارد. به بیان دیگر هویت ملی برای تقویت خود نیازمند است تا خود را در زبان‌ و یا زبان‌های مادری مورد استفاده در یک محدوده ملی منعکس کند.

هویت‌های ملی؛ تک‌ و یا چندزبانه

به نظر می‌رسد اگر فرض کنیم در یک حوزه ملی همه به یک زبان سخن بگویند، هویت ملی ‌تک‌زبانه است. مراد از تک‌زبانه بودن هویت ملی آن است که به یک زبان بتوان هویت ملی را به فرد منتقل کرد. اما آیا می‌توان تصور کرد که «در یک حوزه ملی همه به یک زبان سخن بگویند»؟ فرض کنید دو فرد به یک زبان در خصوص هویت ملی سخن می‌گویند اما نظر واحدی ندارند، در این صورت تعبیر واحدی در آن خصوص نخواهند داشت و حتی در صورت این فرض نیز هویت ملی نخواهد توانست به صورتی کامل تک‌زبانه باشد. از اینرو می‌توان گفت اگر فرض کنیم در یک حوزه ملی همه به یک زبان «و با یک تعبیر در خصوص هویت ملی» سخن بگویند، هویت ملی تک‌زبانه است. چنین فرضی بسیار دشوار است.

گذشته از تدقیق فوق، در کشورهای چند زبانه، تک‌زبانه دیدن هویت ملی، نابود کردن چنین احساسی و چنین چیزی در کسانی است که در خارج از حوزه آن یک زبان سخن می‌گویند. هویت ملی اگر فرا قومی است باید به زبان همه اقوام باشد، از این رو همه زبان‌های مادری باید بتوانند هویت ملی را تقویت کنند و این بی‌مدد تقویت زبان از طریق تدریس آن‌ها نیست.

اگر معتقد باشیم که هویت ملی چند‌زبانه است، در این صورت دولت موظف به تدریس زبان‌های جاری در یک حوزه سیاسی در نظام آموزشی و یا برخورد یکسان با همه زبان‌های جاری در حوزه سیاسی خود خواهد بود. در غیر این صورت دولت به تضعیف هویت ملی خواهد پرداخت و با تدریس یک زبان و یا رفتار غیرعادلانه در حوزه زبانی به تجزیه کشور اقدام خواهد کرد.

در ایران امروز چه باید کرد؟

تنها با تحقق هویت ملی در زبان‌های مختلف می‌توان به هویت ملیی فراگیر دست یافت. مخالفان تدریس زبان‌های غیرفارسی در ایران امروز معتقدند تدریس زبان فارسی به عنوان زبان مشترک ضروری است اما دیگر زبان‌ها یا مضر و یا غیرضروری و هزینه‌بر. استدلال‌ آنها بر آنکه زبان فارسی زبان رسمی مشترک است یا رفراندوم سال ۵۷ است و یا جاری بودن زبان فارسی در ادبیات و شعر در فلات ایران است؛ اما در لایه زیرین تدریس صرف زبان فارسی، میل به حذف دیگران از هویت ملی است، در این صورت مخالفان تدریس زبان‌های غیرفارسی به دنبال سهولت ارتباط همگانی نیستند، بلکه آنها «خود» را در مرکز هویت‌ ملی قرار می‌دهند. آنها هویت ملی را به «فارسی» کاهش می‌دهند و از این طریق در حوزه سیاسی بسیاری را به واسطه «لهجه»، «درست خوانی و درست نویسی» و… حذف می‌کنند. آنها هستند که هویت ملی را متجلی می‌کنند. منظور از آنها این نحوه فهم است. طنز قضیه آن است بسیار از قوم‌ستیزان از خود آنند و برای مثال ترک‌هراسان در ایران خود ترک بوده‌اند.

مخالفان تدریس زبان‌های غیرفارسی، فعالان قومی را متهم به آن می‌کنند که قو‌م‌گرا هستند و به دوران پیش از مدرن تعلق دارند و مفهوم شهروند را درک نکرده‌اند که شهروندی ورای قومیت است، اما در واقع همین به ظاهر انسان‌گراها با حذف قومیت‌های دیگر از طریق یکسان‌سازی، رویکرد هیتلر در اعتقاد به نژادبرتر را بازتولید می‌کنند. اگر قومیت مزیتی برای شهروندی ایجاد نمی‌کند، لطف کنید امکانات فرهنگی و آموزشی را به صورت منصفانه بین اقوام تقسیم کنید. امروز شهروند فارس‌زبان شهروندتر است.

ایران امروز شاهد تمام عیاری بر حذف زبان‌های مادری از عرصه رسمی است. زبان‌های مادری به سادگی شفاهی هستند و گویش‌وران به غیر از زبان فارسی یا به کوشش خصوصی خود، یا به واسطه میراث گذشته دوره زبانی خود و یا طرق دیگر به حیات خود ادامه می‌دهند. گویش‌وران به زبان‌های مادری غیرفارسی با عدم حمایت از زبان خود نمی‌توانند هویت ملی را در جهام مادری‌شان دریابند و از اینرو هویت ملی در ایران از بدو تولد ناقص خود در دوران رضا شاه در حال کمرنگ‌تر شدن است.

قرائت غالب ایرانی شادمان فردوسی را نماد ایران می‌داند، فارسی را مولفه ایرانیت می‌خواند و مخالف تدریس به زبان‌های غیر از زبان خود است و همه اینها را اصولی غیرقابل تغییر می‌داند؛ اما در واقع قرائت غالب ایرانی پیش از اتحاد، ایران را از خویش جدا کرده است.

تدریس زبان‌های غیرفارسی و تدریس دروسی مانند ادبیات، تاریخ و علوم اجتماعی به زبان‌های غیرفارسی می‌تواند زبان‌های دیگر در ایران را تقویت ساخته و از این طریق هویت ملی در ایران را تقویت کند. تنها با رسمیت شناخته شدن زبان‌های غیرفارسی است که می‌توان از هویت ملی دم زد، از این رو بازسازی هویت ملی ایران از مسیر تبدیل زبان‌های مادری به زبان رسمی در ایران می‌گذرد.

http://yolpress.ir/?p=81996

Monday, 18 February 2019 10:47

The Turkmenchay Peace Treaty of 1828 divided the territory of historical residence of Azerbaijanis among Russia and Iran; and the subsequent actions of the tsarist regime and the Soviet authorities created the basis for the Karabakh conflict, Azerbaijani historians told the "Caucasian Knot".

At the beginning of the 19th century, the struggle of the Russian Empire with Iran for control over the territories of the historical residence of the Azerbaijani Turks intensified; and during the two Russian-Persian Wars – of 1804-1813 and 1826-1828 – about twenty Azerbaijani khanates were divided among Russia and Iran, Djamil Gasanli, Doctor of Historical Sciences told the "Caucasian Knot" correspondent.

The historian has added that the Russia's conquest of Northern Azerbaijan led to accelerated changes in the ethnic composition of the region.

"For the first time in the history of Russian Empire, an administrative unit was created under the ethnic principle: thus, immediately after the annexation of the Nakhchyvan and Irevan Khanates, the Armenian region was created. True, it did not last long as an administrative unit, but this name was used to [stimulate] the resettlement of Armenians from Iran and the entire Middle East there. Armenians were also resettled to the territory of the Karabakh Khanate. Thus, the tsarist regime sought to create, in the persons of Armenian Christians, a social support in the conquered region, the bulk of whose population were Muslim Turks," Mr Gasanli has explained.

Firdousiya Akhmedova, the head of the History Division of the Azerbaijan State Management Academy, associates the Karabakh conflict with the aftermath of the Turkmenchay Peace Treaty: changes in the ethnic situation in the region after the Turkmenchay Treaty led to the formation of Armenian autonomy within Azerbaijan during the Soviet era, where separatist sentiments flared up in the end of the 20th century.

This article was originally published on the Russian page of 24/7 Internet agency ‘Caucasian Knot’ on February 13, 2019 at 02:51 am MSK. To access the full text of the article, click here.Source: https://www.eng.kavkaz-uzel.eu/articles/46152/?fbclid=IwAR2NfY6iizEXyTvC31eRghpREkAlbhwKFS5VZD9VPXvbieKvcozOsTndQP0
© Caucasian Knot

LATEST NEWS