Powered by Joomlamaster.org.uatogether with Joomstudio.com.ua

 

                                                                                                                                                                                          Az (1) Ru (1) En (1)

Tuesday, 05 June 2018 00:00

تاپی و طالبان؛ ماراتونی که نه آغاز دارد نه فرجام

Written by 
Rate this item
(0 votes)
تاپی و طالبان؛ ماراتونی که نه آغاز دارد نه فرجام https://www.google.ru

یادداشت مهمان/ ایگور پانکراتینکو

هم کابل و هم مقامات محلی افغانستان با این واقعیت مواجه‌اند که پیمانکاران تاپی آمادگی پرداخت پول‌های کلان برای حفظ امنیت در مقابل طالبان را ندارند. این در حالی است که پیمانکاران ترجیح می دهند به طور مستقیم با خود طالبان وارد مذاکره شوند.

 

به گزارش خبرنگار خبرگزاری فارس از دوشنبه، «ایگو پانکراتینکو» در یادداشت اختصاص که در اختیار خبرنگار خبرگزاری فارس در دوشنبه قرار داد به جزئیات بیشتری از چگونگی برقراری امنیت خط لوله تاپی در افغانستان اشاره کرد.

در این یادداشت آمده است: حادثه حمله به کارکنان شرکت «Aims Demining» در ولایت قندهار که به مین روبی مسیر خط لوله «تاپی» مشغول بودند، بیش از پیش پیچیدگی به خود می گیرد. همانگونه که قبلا خبرگزاری فارس گزارش داده بود در 21 می سال جاری (31 اردیبهشت) افراد مسلح ناشناس سوار چند موتور سیکلت به اعضای گروهی که در جنوب قندهار در نزدیکی منطقه «ملنگ کاریز» در چارچوب برنامه مین روبی مسیر خط لوله گاز تاپی مشغول به فعالیت بودند، به گلوله بستند که در نتیجه پنج نفر کشته شده و یک نفر کارمند «Aims Demining» را با خود بردند.

هیچ یک از گروه های مسلح که در این ولایت فعالیت می کنند مسئولیت این حمله را به دوش نگرفتند. اما نهادهای امنیتی قندهار از جمله ژنرال «عبدالرازق» رئیس پلیس این ولایت اعلام کردند این اقدام توسط طالبان انجام شده است. آنها این اقدام را مغایر با تعهدات طالبان در خصوص تامین امنیت پروژه تاپی معرفی کردند.

در حقیقت تصویری که نمایندگان مقامات رسمی افغان از «کینه توزی طالبان» ارائه دادند، کامل به نظر می رسید ولی با گذشت چند روز از فاجعه «ملنگ کاریز» پرسش های ناخوشایندی بروز کردند که شک و تردید های را به همراه دارند.

شرکت مین روبی مذکور از سال 2010 در افغانستان فعالیت کرده و مجوز دولتی این کشور تحت شماره D-33882 را نیز در اختیار دارد. تا قبل از این حادثه، کارکنان آن بیش از دو و نیم میلیون متر مربع از قلمرو افغانستان را از وجود مین پاک کردند.

به صورت طبیعی طی این مدت و با این گستردگی ابعاد فعالیت، مسئولین این شرکت همواره ملاحظات امنیتی از جمله توافق با طالبان در خصوص انجام بلامانع اقدامات را مد نظر داشتند.

در رابطه با فعالیت های مربوط به حومه منطقه «ملنگ کاریز» قندهار نیز از همین مسیر جلو رفته بودند. «داود احمدی» نماینده والی قندهار به خبرنگاران گفت کارکنان این شرکت در جلسه ای که در یک روز قبل از این حادثه با مقامات محلی و نمایندگان نیروهای امنیتی داشتند، اعلام کردند که با رهبران طالبان محلی به توافق رسیده و در امر تامین امنیت نیازی به کمک نیروهای امنیتی ندارند.

این موضوع خود نخستین پرسش را خلق می کند. زیرا از سخنان احمدی بر می آید که پلیس حداقل دو بار به کارکنان این شرکت پیشنهاد تامین امنیتشان در ازای پرداخت هزینه ها را مطرح کرده و پاسخ رد گرفته است.

دومین مورد ابهام برانگیز این است که دولت کابل سهم خود در تامین امنیت ساخت خط لوله گاز تاپی را (شاید باورتان نشود) 10 میلیارد دلار برآورد کرده است. به نظر مقامات افغان هزینه های تحقق «طرح جامع تامین امنیت ساخت تاپی» که کابل تهیه کرده دقیقا 10 میلیارد دلار می باشد. بخش اصلی این برنامه «مقابله با حملات طالبان به تاسیسات تاپی و عوامل دست اندرکار این پروژه» را در بر می گیرد.

به صورت طبیعی هیچ یک از سرمایه گذاران پروژه آمادگی پرداخت چنین هزینه هایی به کابل را ندارند که این موضوع در اوایل ماه جاری به مقامات افغان اعلام شد.

سرمایه گذاران به طور منطقی به این نتیجه رسیدند که چون طالبان موضع رسمی خود در قبال تاپی را اعلام و از این پروژه حمایت کردند (از جمله در زمینه تامین امنیت آن) نیازی به برآورده کردن کامل به اصطلاح اشتیاق مالی مقامات افغان باقی نمی ماند.

هنگامی کابل متوجه شد بحث پرداخت مبلغ 10 میلیارد دلار جدی گرفته نشده است، سومین مورد مشکوک اتفاق افتاد.

«ابراهم جعفری» رئیس سازمان بین المللی نظارت بر منابع طبیعی (شبکه مانیتورینگ منابع طبیعی افغانستان) اعلام کرد در این اواخر دولت افغانستان گام به گام تاپی از اولویت های فعالیت خود بیرون کرده و برای تامین امنیت ساخت تاپی هیچ اقدامی به خرج نمی دهد.

هم کابل و هم مقامات محلی افغانستان با این واقعیت مواجه شدند که پیمانکاران تاپی آمادگی پرداخت پول های کلان برای حفظ امنیتشان در مقابل طالبان را ندارند. این در حالی است که پیمانکاران ترجیح می دهند به طور مستقیم با خود طالبان وارد مذاکرات امنیتی شوند.

در چنین شرایطی که منافع مالی مقامات مرکزی و محلی افغانستان در معرض خطر قرار گرفته است، راه طبیعی خروج از این وضعیت بروز اختلاف و درگیری بین سرمایه گذاران و طالبان خواهد بود.

بنابراین اتفاق افتادن حادثه یادشده با کارکنان «Aims Demining» در منطقه ملنگ کاریز قندهار نه تنها از پیش تعیین شده بود بلکه اجتناب ناپذیر هم بود.

ظهور «اشرار ناشناخته» (که بلافاصله از سوی مقامات افغان «طالبان» عنوان شدند) و همچنین کشتار بی رویه مین روب ها باید سرمایه گذاران تاپی را متقاعد به آن کند که نباید به طالبان اعتماد کنند بلکه باید پرداخت های لازم را بابت تامین امنیت پروژه به کابل و والیان ولایت های مربوطه انجام دهند. پرداخت های را که قبلا عنوان شده و جایی برای چانه زنی هم ندارد.

همانگونه که اشاره شد هیچ یک از گروه های موجود در قندهار مسئولیت حادثه فوق را نپذیرفتند. طالبان نیز دست داشتن خود را انکار می کنند. تنها کسی که می توانست روی این موضوع صحبت کند، همان کارمند «Aims Demining» بود که «قاتلان موتور سیکلت سوار» وی را با خود برده بودند. اما وی نیز دیگر چیزی به کسی نمی تواند بگوید زیرا پس از دو روز حادثه ملنگ کاریز جسد وی در حومه قندهار پیدا شد.

انتهای پیام/ح

https://www.farsnews.com/news/13970307000748/%d8%aa%d8%a7%d9%be%db%8c-%d9%88-%d8%b7%d8%a7%d9%84%d8%a8%d8%a7%d9%86-%d9%85%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%aa%d9%88%d9%86%db%8c-%da%a9%d9%87-%d9%86%d9%87-%d8%a2%d8%ba%d8%a7%d8%b2-%d8%af%d8%a7%d8%b1%d8%af-%d9%86%d9%87-%d9%81%d8%b1%d8%ac%d8%a7%d9%85

 

Read 52 times

LATEST NEWS